Godišnjica smrti Hamdije Pozderaca
Hamdija Pozderac rođen je 15. januara 1924. godine u Cazinu i to pod imenom Muhamed.

Još kao srednjoškolac uključio se u rad Saveza komunističke omladine Jugoslavije, koja je tada bila ilegalna. 1941. godine uključuje se u narodnooslobodilački rat, gdje je obavljao niz važnih funkcija i vojnih dužnosti.

Bio je nosilac Partizanske spomenice 1941. Odlikovan je Ordenom za hrabrost, Ordenom zasluga za narod, Ordenom bratstva i jedinstva, Ordenom Republike, Ordenom jugoslovenske zastave sa lentom i Ordenom junaka socijalističkog rada. Nosilac je nagrade ZAVNOBiH-a.

Po završetku rata obavljao je niz partijskih i državnih dužnosti, a 1956. godine postaje član Centralnog komiteta saveza komunista BIH.

Završio je Visoku partijsku školu u Moskvi i Filozofski fakultet u Beogradu 1959. godine.

Izdao je niz publicističkih i naučnih djela, a od 1961. godine je predavao opštu sociologiju na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu.

Bio je poslanik Prosvjetno-kulturnog vijeća Skupštine SRBiH, od 1971. do 1974. bio je predsjednik Predsjedništva Bosne i Hercegovine, a od 1971. do 1978. godine predsjednik Skupštine SRBiH.

Na kraju svoje bogate političke karijere bio je i član Predsjedništva SFRJ, a kada je trebao biti izabran za predsjednika Predsjedništva bio je prisiljen da da ostavku i da se povuče iz političkog života.

Njegovo uklanjanje sa političke scene Jugoslavije, kao najjačeg političara iz BiH za vrijeme komunizma, se može jedino dovesti u vezu sa njegovim insistiranjem, kao predsjednika Ustavne komisije Skupštine Jugoslavije, na nemijenjanju osnovnih načela Ustava iz 1974. godine, koji su dali Muslimanima status naroda u SFRJ.

Hamdija Pozderac suprostavio se nacionalističkim politikama koje su vođene 70-tih i 80-tih godine. Spriječio je Miloševića i slične da mjenjaju Ustav, u suprotnom, možda Bosna i Hercegovina danas ne bi ni postojala kao suverena i nezavisna država.

Umro je 7. aprila 1988. godine u Sarajevu i to pod, i danas još nerazriješenim okolnostima.

Godišnjica smrti Jovana Dučića

Jovan Dučić rođen je u Trebinju, 17. februara 1871. godine.

Dučić je odrastao u Trebinju i Mostaru, gdje je pohađao osnovnu školu i nižu gimnaziju. Nakon školovanja u Somboru i učiteljevanja vratio se u Mostar, gdje zajedno sa Aleksom Šantićem osniva književni časopis “Zora”. Diplomatsku karijeru započeo je 1907. godine, te ostatak života proveo u Carigradu, Sofiji, Rimu, Atena, Madridu, Kairu, Bukureštu.

Dučić se ipak najviše istakao kao pjesnik. Prvu zbirku pjesama objavio je u Mostaru 1901., zatim drugu u Beogradu 1912. godine. Pisao je dosta i u prozi: nekoliko literarnih eseja i studija o piscima, Blago cara Radovana i pjesnička pisma iz Švicarske, Grčke, Španije itd. Uoči njemačke invazije i kasnije okupacije Jugoslavije 1941. godine, Jovan Dučić ide u SAD, u grad Geri – Indijana, gdje je živio njegov rođak Mihajlo. Od tada do svoje smrti dvije godine kasnije, vodi organizaciju u Ilinoisu (čiji je osnivač Mihajlo Pupin 1914. godine).

Umro je u SAD 7. aprila 1943. godine, gdje je i pokopan.
22. oktobra 2000. godine, pjesnikovi posmrtni ostaci su, po njegovoj želji, preneseni u Trebinje.

Objavljen prvi broj Bosanskog Vjestnika

07. aprila 1866 izašao je prvi broj Bosanskog Vjestnika, štampan je u prvoj sarajevskoj štampariji Pečatnji Injata – Soprona Zemunski. Štampar Ignjat Sopron, na poziv bosanskog vezira Šerifa Osman Paše, otvorio je prvu štampariju, Sopranovu pečatnju u Sarajevu i pokrenuo prve novine štampane u Bosni – nedeljnik “Bosanski vjestnik”. Vjestnik je bio list političkog i zabavno-poučnog sadržaja, a uređivao ga je Ignjat Sopron. Prvo štampano djelo bila je pjesma posvećena Topal- Osman paši.